Mijn gewicht

Ik heb nog al reacties gekregen van kattenliefhebbers die mijn foto’s op het net gezien hebben. Ze vonden dat ik wel wat klein was voor 13 weken. Peetje heeft mij eens gewogen. Hij haalde een oude keukenweegschaal uit de kast en dropte mij erin. Ik weeg 720 gram. De mensen vonden dat wel écht te licht. In alle haasten werd mijn gewicht opnieuw gecontroleerd. Een man hoort echt niet in de keuken thuis. Peetje had vergeten de weegschaal af te stellen. Hij stond niet op nul. Mijn gewicht is nu ineens 1,035 kg. Er zijn waarschijnlijk niet veel katten die kunnen zeggen dat ze in 1,5 uur 300 gram zijn bijgekomen :). Het is een oude weegschaal (> 35 jaar). Meetje heeft hem al bij de andere spullen voor het containerpark geplaatst. Ze gaat in de solden zoeken achter een digitale weegschaal. Ik hang er dan aan om regelmatig gewogen te worden (sic).

Aandacht vragen

Wanneer er iemand in mijn buurt is, heb ik graag dat er aandacht aan mij wordt besteed. Alle middelen zijn toegelaten, maar tot nu toe werkt een klein beetje miauwen het best. Peetje heeft een filmpje toegevoegd zo dat jullie kunnen zien en horen hoe ik te werk ga. Laat maar eens iets weten wat jullie van mijn theatrale capaciteiten vinden.

Meetje en peetje zijn opgelucht

De kattenbak heb ik al ingepalmd. De krabpaal is mijn uitvalsbasis voor mijn ontdekkingstochten en ik heb mij al uitgebreid gewassen. Meetje en peetje lijken echter niet volledig tevreden. Ze hebben mijn eten en drinken al op verschillende plaatsen gezet, maar ik heb er nog geen blik naar geworpen. Peetje heeft geprobeerd mijn mondje nat te maken, maar mijn tong bleef in mijn mondje. Hij moet er wel meer moeite voor doen, tenslotte is mijn bijnaam "Keizer van Jabbeke" en il wil dan ook een voorkeursbehandeling. Deze morgen had hij het dan begrepen, eindelijk! Peetje Peter gaf mij wat kruimels die aan zijn vingers hingen. Als een grote jongen heb ik alles afgelekt en hem bedankt door mijn tandjes in zijn vinger te zetten en gedwee naar het bakje te lopen en enkele brokjes te eten en eens goed te drinken. Je had peetje zijn gezicht moeten zien, content gelijk een kleine jongen :).

Meetje en peetje deden daarna het licht uit en het werd heel stil in huis. Miljaar duurde het lang voor er weer iemand in huis was. Dit ging ik hen is zeer duidelijk maken. Heel de namiddag heb ik mijn tante Elise en nonkel Björn bezig gehouden. Mij negeren, loste ik op door via hun jeansbroek naar hun schoot te klimmen zodat ze mij uitgebreid konden knuffelen, tenslotte had ik heel de voormiddag alleen gezeten. Nonkel Björn is wel een toffe, ik mocht helemaal boven op zijn schouder zitten. Wat een uitzicht heb ik hier.  

I am alive

Gisteren had meetje een tupperware party. Ik moet voor jullie geen tekening maken dat de plastieken potjes niet echt in de belangstelling stonden. Voor zij die eraan mochten twijfelen, ik heb ervoor gezorgd dat ze wisten dat ik er ook was. Die madam van tupperware was dan nog zo vriendelijk om mij een handje te helpen. Ze zette de stoelen in een rij naast elkaar en de eerste stoel stond naast mijn krabpaal. Klein kunstje voor mij om via de krabpaal op een stoel te kruipen en dan op de schouder van mijn grote tante Heidi voor knuffeltjes schooien. Jaja, dat is een echte kattenmadam, maar ze wilde wel niet dat ik op de grote tafel sprong via het tafellaken. Ze nam mij in mijn nekvel zoals mama deed wanneer ik met mijn zusje en broertjes het te bont maakte.

Ik heb dan maar een andere tactiek gebruikt: de schrik van elke kattenliefhebber - de gordijnen. Amai was dat plezant =)). Meetje kon daar echter niet mee lachen. Resultaat: ik hing weer met mijn poten in de lucht aan mijn nekvel. Dan maar een rondje krabpaal en zodra niemand keek, lanceerde ik mijn tweede poging voor de gordijnen. Dikke pech, meetje had mij weer bij mijn nekvel. Hoe doen zij dat toch? Maar ik heet niet voor niets Nero, een klein abrocatentrucje en ik had mij rond mijn as gedraaid en hing met mijn nageltjes aan haar hand  :P. Ai, dat moet zeer gedaan hebben.

Mijn eerste dag

Ik heb de eerste nacht bij meetje en peetje goed doorstaan. Toen ik gisteren hier toe kwam, hebben ze mij onmiddellijk op mijn kattenbakje gezet, kwestie dat ik weet waar ik moet zijn wanneer de nood het hoogst is :). Het is wel een grote kattebak, ik kan er wel tien keer in, maar ik blijf natuurlijk niet zo klein :P. Het eerste half uur durfde ik mij niet bewegen. Dit is wel heel vreemd, zo alleen zonder mijn mama en mijn zusje en broertjes.

Het is wel heel grappig: ze hebben mij een belletje om gedaan, maar als zij het belletje niet horen en ik heel stil zit dan beginnen ze mij in alle hoekjes en kantjes te zoeken. Wanneer ik het beu ben dat ze mij niet vinden dan miauw ik eens en hebben ze mij snel gevonden.
Vannacht heeft meetje Colette mij wat gezelschap gehouden, ik denk niet dat zij een grote slaper is en dat ik haar dus 's nachts nog dikwijls zal zien ronddolen. Bij het ochtendgloren heeft peetje Peter mij moeten zoeken. Ik had mij lekker verstopt onder zijn zetel, maar toen deze open ging, zat ik wel vast en heeft hij mij moeten bevrijden.
Ondertussen voel ik mij al wat meer op mijn gemak; ik ben al flink naar mijn bakje gegaan om mijn gevoeg (klein en groot) te doen. De grote krabpaal heb ik ook al ingepalmd, maar verder dan het tweede verdiep durf ik nog niet te gaan. Het is wel hoog als je er af valt en zeker wanneer dan je pootje in het halsbandje vast komt te zitten. Maar peetje Peter heeft dit opgelost en mij getroost en dat voelde zo goed dat ik lustig tegen zijn hand heb gevlijd en hem heb getrakteerd op luid gespin.
Nu ga ik eens mijn terrein verder verkennen. Langs mijn krabpaal staat meetje Colette haar zetel en daar kan ik via een klein tafeltje zeker geraken. Een grote sprong en hup ik zit al op de tafel, eens kijken wie daar in de zetel zit.

Het is peetje Peter die mijn blog aan het schrijven is. Eens kijken of ik hem kan verleiden tot een spelletje :D. Hij is wel zeer geconcentreerd bezig. Eens zien als hij reageert wanneer ik mijn nageltjes gebruik .... Ja, nu heb ik zijn aandacht. Wat kan hij toch goed achter mijn oortjes krabben. Ik val er zo van in slaap.
Slaap zacht

Hallo, hier ben ik

Dag allemaal, welkom op mijn blog. Ik ben Nero, een brits korthaar katertje geboren in de Cattery Het Witte Huis. Mijn fiere ouders zijn Belami De Peyrat, een blauwe kater en Mercedes Of Britisch Paradise. Op 27 september 2010 zag ik samen met mijn zusje Tirza en mijn broertjes Jaro en Jules het levenslicht. In tegenstelling tot hen ben ik niet blauw, maar lilac.
Mijn eerste foto hebben mijn pleegouders meetje Colette en peetje Peter gemaakt toen ik 10 weken oud was.

De eerste keer dat we elkaar ontmoetten, was ik nog wat schuchter. Het was wel warm in de fleece van meetje.
Vandaag zijn ze mij mogen komen halen en heb ik hun gezinnetje vervoegd. Dit wordt één groot avontuur voor mij en meetje en peetje.
Kom af en toe eens langs en lees meer over mijn kapriolen.
Knuffels,
Nero