Meetje en peetje zijn opgelucht

De kattenbak heb ik al ingepalmd. De krabpaal is mijn uitvalsbasis voor mijn ontdekkingstochten en ik heb mij al uitgebreid gewassen. Meetje en peetje lijken echter niet volledig tevreden. Ze hebben mijn eten en drinken al op verschillende plaatsen gezet, maar ik heb er nog geen blik naar geworpen. Peetje heeft geprobeerd mijn mondje nat te maken, maar mijn tong bleef in mijn mondje. Hij moet er wel meer moeite voor doen, tenslotte is mijn bijnaam "Keizer van Jabbeke" en il wil dan ook een voorkeursbehandeling. Deze morgen had hij het dan begrepen, eindelijk! Peetje Peter gaf mij wat kruimels die aan zijn vingers hingen. Als een grote jongen heb ik alles afgelekt en hem bedankt door mijn tandjes in zijn vinger te zetten en gedwee naar het bakje te lopen en enkele brokjes te eten en eens goed te drinken. Je had peetje zijn gezicht moeten zien, content gelijk een kleine jongen :).

Meetje en peetje deden daarna het licht uit en het werd heel stil in huis. Miljaar duurde het lang voor er weer iemand in huis was. Dit ging ik hen is zeer duidelijk maken. Heel de namiddag heb ik mijn tante Elise en nonkel Björn bezig gehouden. Mij negeren, loste ik op door via hun jeansbroek naar hun schoot te klimmen zodat ze mij uitgebreid konden knuffelen, tenslotte had ik heel de voormiddag alleen gezeten. Nonkel Björn is wel een toffe, ik mocht helemaal boven op zijn schouder zitten. Wat een uitzicht heb ik hier.