De wijde wereld in

Wat is het mooi weer buiten. De zon schijnt en ik kan niet naar buiten. Terwijl Peetje buiten foto’s maakt van het gedenkteken op het graf van Sheba, zit ik hier op mijn eentje achter de grote ramen.

Hij is terug binnen. Wacht ik ga hem eens duidelijk maken dat ik ook wel eens een frisse neus wil halen.

Hij moet mijn gedachten lezen want hij vraagt aan Meetje: “Waar ligt zijn lisse?” Enkele ogenblikken later komt ze af met een bruin harnas. Ai, ze gaan het weer eens lappen. Vorige week hebben ze ook geprobeerd mij daarin vast te ketenen. Toen was ik echter sneller :D dan hen. Mijn hoofd zat er nog niet goed in of ik sprong er al door. Nu zijn ze precies slimmer geworden. Het harnas is smaller gemaakt en Peetje heeft mij wel stevig vast hoor.

Nu sta ik hier buiten. Het is wel groot die wijde wereld en zoveel verschillende geluiden. We gaan eens op verkenningstocht. Peetje ik ben wel bang hoor. Kan je mij niet opnemen? Stommerik, hij doet dat nog ook. Hij is toch echt een handig slaafje? =)) Vinden jullie ook niet?

Lap dat heeft niet lang geduurd. Ik sta nu midden in de zon op het grote terras en nu verlangt hij nog dat ik ga poseren ook. Peetje altijd met zijn stomme foto’s. Poseren is voor jonge dames toch niet voor fiere, stoere katers.

Ik heb mijn buik vol van die wijde wereld. Waar waren mijn gedachten toen ik absoluut naar buiten wilde? Binnen is het lekker warm aan de spekstenenkachel en daar kan ik languit en lui liggen op mijn krabpaal. Het is hier koud aan mijn pootjes. Allez Peetje, het is genoeg geweest, ik wil terug naar binnen.

Bezoek aan de dierenarts

Wat zetten ze nu weer langs mijn krabpaal? Hé, waarom legt peetje mijn witte speelmuis in dat plastieken huisje? Dat gaan we er terug uithalen. Dit hoort hier niet. Even omdraaien en we gaan het terugleggen waar het hoort. Chiens :-? er zit iets voor de uitgang van dit huisje. Nu kan ik er wel niet uit. Ah, daar is tante Elise die gaat mij er wel uitlaten. Eens met mijn treurigste ogen naar haar kijken. In plaats van mij te bevrijden, word ik in de lucht gehoffen en ga ik naar een stinkende metalen bak.
Elise tracht mij te kalmeren tijdens de rit, maar ik ben er toch niet gerust in. Allerlei vragen gaan er door mijn hoofd. Waar brengen ze mij naar toe? Laten ze mij daar achter? Zal ik mijn krabpaal terug zien? ...

Mijn draagbak wordt neergezet en kijk het deurtje gaat open. Dit herken ik, wij zijn bij de dierenarts. Vroeger bracht mama Martine mij samen met mijn broertjes Jaro en Jules en mijn zusje Tirza naar hier. Erg aangenaam was dit niet; ze steken hier een naald in je poep.
Ik word gewogen: 1,4 kg. Peetje is tevreden 370 gram bijgekomen in 3 weken tijd. Oei de dierenarts neemt mijn oren vast en kijkt erin met een lichtje. "Ziet er niet goed uit", hoor ik hem zeggen en het volgende ogenblik krijg ik een zeepsopje in mijn oren. Eens goed schudden zodat er alles uit is. =)) Haha, tante Elise is helemaal nat. Zal haar leren. Verschillende keren krijg ik het zelfde sopje in mijn beide oren, maar ze zijn slimmer geworden. Ze gooien telkens een handdoek over mijn hoofd zodat ik ze niet nat kan schudden.

Het bezoek eindigt met een natte subtantie tussen mijn schouderbladen. Een produkt tegen oormijt, vlooien en wormen zodat ik er niet ziek van kan worden. Met een half nat hoofd en een plakkerig goedje in mijn nek word ik terug in mijn reisbak geplaatst. Thuis gekomen laten ze mij nog een tijd in het bakje zitten. Wacht ik ga hen eens duidelijk maken dat ik dit alles behalve plezant vind. Deze poot onder het luikje en de andere door een tralie en nu nog veel lawaai maken. Zie je wel dat het helpt. Peetje is een watje. Na enkele minuten krijgt hij al compassie met mij en opent hij het deurtje. Eindelijk, nu kan ik weer vrij rondlopen en knuffels vragen. Dat zien zij echter niet zitten. Heeft waarschijnlijk te maken met dat produkt in mijn nek. Ik leg mij dan maar rustig in de zetel.

Muizen

Het zal jullie wel niet verbazen dat ik nog veel slaap, maar zo af en toe loop ik klaar wakker rond en dan moet ik mij met iets bezig houden om mijn energie kwijt te geraken. Dat ik dan van het een naar het ander loop zonder een doel, vinden mijn baasjes erg plezierig. “Ons zotteke is weer eens bezig”, “Hij heeft weer poeier in zijn gat” hoor ik hun naar elkaar zeggen. Weet ik veel wat dat betekent. Het is plezant zo eens uitgelaten kunnen doen en mijn benen eens goed de loop laten gaan. Oei wat ligt daar nu op de grond?

Dit ken ik niet. Het is wit, heeft een staart en ik kan er mijn nagels in steken. Eens aan lekken ... nee, het is in ieder geval geen eten. Eens tegen tikken ... nee, het beweegt niet. :-? Wat kan dit zijn? Ik ga er mijn kop niet over breken, kijk ... ik kan er mee rond dribbelen op de vloer, tussen mijn tanden steken en er eens goed mee rollebollen.

Miljaar daar wordt je na een tijd wel moe van (:|  . Nu herinner ik mij weer hoe dit noemt. Toen ik nog bij mijn zusje Tirza en mijn broertjes Jaro en Jules was, vertelde mijn mama voor het slapen gaan eens een verhaaltje van kleine knaagdiertjes die wij moeten zoeken voor ons huisgenoten. Zij noemde het muizen. Ik zal eens aan nonkel Björn tonen dat ik er een gevangen heb.

Die is blijkbaar niet erg geïnteresseerd :( . Wacht ik ga eens dichter bij gaan kijken. Dit is raar, hij duwt op iets en er beweegt iets voor mijn neus. Héla bah, dat ken ik! Het is een muis. Hoe komt die daar in zijn televisie? Ik heb die toch juist verstopt onder de zetel. Kijk de muis beweegt. Laten we eens proberen ook op zo iets te drukken. Ai, daar heb je het weer. Ik hang weer aan mijn nekvel met mijn poten in de lucht. Ja ja, ik heb het al door. Ik mag kijken, maar er niet aankomen. Il zal dan maar braaf blijven zitten zeker?

Wasmand

Elke dag ontdek ik iets nieuws. Maandag heeft meetje gewassen en ze was zo vriendelijk de mand met droge was in de salon te plaatsen. Eens rondkijken ;;) ... niemand kijkt? Ok de kust is veilig. Hup en ik zit in de wasmand.

Wat is het hier zacht. Meetje heeft wel van alles door elkaar gelegd in de wasmand. Een onderbroek van nonkel Björn, enkele vaatwasdoeken, zakdoeken en afdrooghanddoeken. Ze voelen zelfs nog warm aan, ze komen dan ook juist uit de droogkast. Maar wat doet ze nu? Ze haalt er één voor één alles uit. We gaan haar eens duidelijk maken dat ik daar niet mee ben gediend. Even aan die zakdoek mijn nageltjes vasthangen en de zakdoek terug trekken. Ah dat werkt =D>  ... maar wat gebeurt er nu? Het regent toch niet binnen zeker. Lap het is weer van dat, ze gebruiken de watersproeier. Het teken voor mij dat ze niet gesteld zijn op dit soort gedrag. Ik ga me gauw ergens verstoppen.

Nieuw speelgoed

Mijn mama Martine van de Cattery Het Witte Huis had een zak met wat speeltjes meegegeven. Daar zat ook een tunnel in. De eerste keer dat ik het zag, deinsde ik toch even terug. Dat is wel een zéér grote tunnel! Je kunt daar wel verloren in raken :( .

Ze hebben mij wel wat moeten stimuleren, maar nu vind ik het fijn. Er hangen twee rode bolletjes in waar ik mijn nageltjes kan op loslaten en je kan je er lekker in verschuilen. Wanneer ik heel stil lig, roepen ze naar mij en zoeken ze het hele huis af. Hoeveel keer die dommerikken al voorbij die tunnel zijn gegaan zonder eens binnen te kijken, kan je je niet voorstellen :)). Ik kom dan naar buiten en miauw eens, het duurt dan niet lang en ik zie 2 opgeluchte gezichtjes. Waar maken zij zich toch zo een zorgen over? Ik ga echt wel niet weglopen, daarvoor heb ik het hier toch wel veel te goed getrofffen :). Er is wel een groot nadeel wanneer je zo door die tunnel loopt op volle snelheid. Eénmaal je er uitkomt moet je afremmen op de gladde tegels en … geloof mij gerust, dit is even glad als de straten buiten bij dit winterweer. Maar van spelen wordt je moe, dus ga ik even slapen.

Gelukkig Nieuwjaar

Aan al mijn bewonderaars wens ik een gezond en voorspoedig 2011. Oudejaar mocht ik opblijven zoals de grote mensen. Het was gezellig tot dat ze op en gegeven moment buiten veel lawaai maakten. Amaai was dat even schrikken. Zó een knallen. Ik was wel een beetje geschrokken, maar ik zette mij eens goed met mijn borst vooruit om iedereen te tonen dat ik mijn naam waardig ben. Peetje vertelde dat de mensen vuurwerk afschieten om het nieuwe jaar te vieren. Moeten ze daar dan zoveel kabaal bij maken? Rare mensen.