Het is wel heel grappig: ze hebben mij een belletje om gedaan, maar als zij het belletje niet horen en ik heel stil zit dan beginnen ze mij in alle hoekjes en kantjes te zoeken. Wanneer ik het beu ben dat ze mij niet vinden dan miauw ik eens en hebben ze mij snel gevonden.
Vannacht heeft meetje Colette mij wat gezelschap gehouden, ik denk niet dat zij een grote slaper is en dat ik haar dus 's nachts nog dikwijls zal zien ronddolen. Bij het ochtendgloren heeft peetje Peter mij moeten zoeken. Ik had mij lekker verstopt onder zijn zetel, maar toen deze open ging, zat ik wel vast en heeft hij mij moeten bevrijden.
Ondertussen voel ik mij al wat meer op mijn gemak; ik ben al flink naar mijn bakje gegaan om mijn gevoeg (klein en groot) te doen. De grote krabpaal heb ik ook al ingepalmd, maar verder dan het tweede verdiep durf ik nog niet te gaan. Het is wel hoog als je er af valt en zeker wanneer dan je pootje in het halsbandje vast komt te zitten. Maar peetje Peter heeft dit opgelost en mij getroost en dat voelde zo goed dat ik lustig tegen zijn hand heb gevlijd en hem heb getrakteerd op luid gespin.
Nu ga ik eens mijn terrein verder verkennen. Langs mijn krabpaal staat meetje Colette haar zetel en daar kan ik via een klein tafeltje zeker geraken. Een grote sprong en hup ik zit al op de tafel, eens kijken wie daar in de zetel zit.
Het is peetje Peter die mijn blog aan het schrijven is. Eens kijken of ik hem kan verleiden tot een spelletje :D. Hij is wel zeer geconcentreerd bezig. Eens zien als hij reageert wanneer ik mijn nageltjes gebruik .... Ja, nu heb ik zijn aandacht. Wat kan hij toch goed achter mijn oortjes krabben. Ik val er zo van in slaap.
Slaap zacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten