I am alive

Gisteren had meetje een tupperware party. Ik moet voor jullie geen tekening maken dat de plastieken potjes niet echt in de belangstelling stonden. Voor zij die eraan mochten twijfelen, ik heb ervoor gezorgd dat ze wisten dat ik er ook was. Die madam van tupperware was dan nog zo vriendelijk om mij een handje te helpen. Ze zette de stoelen in een rij naast elkaar en de eerste stoel stond naast mijn krabpaal. Klein kunstje voor mij om via de krabpaal op een stoel te kruipen en dan op de schouder van mijn grote tante Heidi voor knuffeltjes schooien. Jaja, dat is een echte kattenmadam, maar ze wilde wel niet dat ik op de grote tafel sprong via het tafellaken. Ze nam mij in mijn nekvel zoals mama deed wanneer ik met mijn zusje en broertjes het te bont maakte.

Ik heb dan maar een andere tactiek gebruikt: de schrik van elke kattenliefhebber - de gordijnen. Amai was dat plezant =)). Meetje kon daar echter niet mee lachen. Resultaat: ik hing weer met mijn poten in de lucht aan mijn nekvel. Dan maar een rondje krabpaal en zodra niemand keek, lanceerde ik mijn tweede poging voor de gordijnen. Dikke pech, meetje had mij weer bij mijn nekvel. Hoe doen zij dat toch? Maar ik heet niet voor niets Nero, een klein abrocatentrucje en ik had mij rond mijn as gedraaid en hing met mijn nageltjes aan haar hand  :P. Ai, dat moet zeer gedaan hebben.