Bezoek aan de dierenarts

Wat zetten ze nu weer langs mijn krabpaal? Hé, waarom legt peetje mijn witte speelmuis in dat plastieken huisje? Dat gaan we er terug uithalen. Dit hoort hier niet. Even omdraaien en we gaan het terugleggen waar het hoort. Chiens :-? er zit iets voor de uitgang van dit huisje. Nu kan ik er wel niet uit. Ah, daar is tante Elise die gaat mij er wel uitlaten. Eens met mijn treurigste ogen naar haar kijken. In plaats van mij te bevrijden, word ik in de lucht gehoffen en ga ik naar een stinkende metalen bak.
Elise tracht mij te kalmeren tijdens de rit, maar ik ben er toch niet gerust in. Allerlei vragen gaan er door mijn hoofd. Waar brengen ze mij naar toe? Laten ze mij daar achter? Zal ik mijn krabpaal terug zien? ...

Mijn draagbak wordt neergezet en kijk het deurtje gaat open. Dit herken ik, wij zijn bij de dierenarts. Vroeger bracht mama Martine mij samen met mijn broertjes Jaro en Jules en mijn zusje Tirza naar hier. Erg aangenaam was dit niet; ze steken hier een naald in je poep.
Ik word gewogen: 1,4 kg. Peetje is tevreden 370 gram bijgekomen in 3 weken tijd. Oei de dierenarts neemt mijn oren vast en kijkt erin met een lichtje. "Ziet er niet goed uit", hoor ik hem zeggen en het volgende ogenblik krijg ik een zeepsopje in mijn oren. Eens goed schudden zodat er alles uit is. =)) Haha, tante Elise is helemaal nat. Zal haar leren. Verschillende keren krijg ik het zelfde sopje in mijn beide oren, maar ze zijn slimmer geworden. Ze gooien telkens een handdoek over mijn hoofd zodat ik ze niet nat kan schudden.

Het bezoek eindigt met een natte subtantie tussen mijn schouderbladen. Een produkt tegen oormijt, vlooien en wormen zodat ik er niet ziek van kan worden. Met een half nat hoofd en een plakkerig goedje in mijn nek word ik terug in mijn reisbak geplaatst. Thuis gekomen laten ze mij nog een tijd in het bakje zitten. Wacht ik ga hen eens duidelijk maken dat ik dit alles behalve plezant vind. Deze poot onder het luikje en de andere door een tralie en nu nog veel lawaai maken. Zie je wel dat het helpt. Peetje is een watje. Na enkele minuten krijgt hij al compassie met mij en opent hij het deurtje. Eindelijk, nu kan ik weer vrij rondlopen en knuffels vragen. Dat zien zij echter niet zitten. Heeft waarschijnlijk te maken met dat produkt in mijn nek. Ik leg mij dan maar rustig in de zetel.